از همان روز اول استعفای ناگهانی نصرتی مشخص بود که کلاف انتخاب شهردار رشت سردرگم‌تر از آنی است که بتوان به‌زودی از آن فرشی بافت و زیر پای شهردار آینده انداخت. این قصه اکنون با انتخابات هیات رییسه شورای شهر گره خورده است و کار پیچیده‌تر شده است. حالا باید سه پروژه همزمان مورد توافق قرار گیرد: انتخاب شهردار، انتخاب هیات رییسه و کمیسیونهای شورا.

شاید پیچیدگی‌های حاکم بر رفتار اعضای شورای رشت مانع از آن شود که کسی پیش‌بینی دقیقی از نتایج داشته باشد، اما نگارنده تصمیم دارد بررسی کند در بازیهای پیش رو چه کسانی به چه کسانی رای خواهند داد؟

آنهایی که قطعا به‌هم رای نخواهند داد:

رمضانپور-ذاکری

دو یار همفکر دیروزی و منتقد امروزی. بهراد ذاکری قطعا کمک‌های دیروز احمد رمضانپور را از یاد نبرده است. چه آنجا که برای قرار گرفتن در لیست اصلاح‌طلبان به او کمک کرد، چه وقتی که برای اخد تاییدیه وی وارد گود شد و موفق گشت طبیب اصلاح طلبان را وارد رای‌گیری کند. اما در ادامه، روحیه انتقادی و سفارش‌ناپذیر دکتر که مدتها بخاطر تعلل در اجرای قانون پشت در شورا مانده بود، باعث شد تا کم‌کم انتقادات او به احمد رمضانپور عریان‌تر شود تا جایی که منفعت‌طلبی به جای اصلاح طلبی را وارد ادبیات روزهای اخیر رسانه‌های شهر کرد. بهراد ذاکری بنظر می‌رسد آنقدر از رفتارهای رمضانپور بهانه برای انتقاد دارد که گاهی انتقادات در لفافه‌اش باعث دلخوری دیگران هم می‌شود. همین هفته پیش بود که طعنه او به پدرخوانده‌های اصلاح‌طلب، حتی حاجی‌پور را هم دلگیر کرد. ضمن آنکه در فروردین امسال هم طی نامه‌ای سعی کرده بود بصورت سربسته هشدارهایی را به اصلاح طلبان شورا بدهد. (اینجا) در سوی مقابل البته رمضانپور رسانه‌ای اختصاصی ندارد و اهل نوشتن هم نیست وگرنه شاید او هم دل پری از بهراد ذاکری داشته باشد که البته فعلا مصلحت نمی‌بیند آنها را بازگو کند، فعلا!

از قدیم گفته‌اند چشمی که بر حقایق باز شد، دیگر به سختی بسته می شود بنا بر این بعید است بهراد ذاکری به این راحتی‌ها بنشیند و جایگاه جدیدی در اختیار احمد رمضانپور قرار دهد. اولین زوجی که می‌دانیم این روزها امکان ندارد به هم رای بدهند، ذاکری و رمضانپور خواهند بود.

عبدالهی- حاجی پور

عمر مدیریتی حامد عبدالهی و اسماعیل حاجی‌پور به هیچ وجه با هم قابل مقایسه نیست. این باعث می‌شود که نتوان سابقه زیادی از روابط متقابل این دو عضو باهم پیدا کرد، اما حامد عبدالهی رسانه‌ای نزدیک به خود دارد که نوشتارهای اختصاصی آن را می‌توان عیار خوبی برای سنجش نگاه عبدالهی دانست. کیست که نداند داماش پاشنه آشیل حاجی‌پورهاست؟ عبدالهی در این سه سال بارها در قالب داماش از حاجی‌پور انتقاد کرد و حتی یک بار کار را به جایی رساند که رسانه نزدیک به او به‌بهانه کمک شورا به تیم داماش، با ادبیاتی نه چندان شایسته نوشت: “البته ۸۴۰ میلیون تومان به نظر مبلغ قابل توجهی نیز به نظر می رسد که نمی توان از آن چشم پوشی کرد و می توان این گونه برداشت کرد که حاجی پور با مبلغ ۸۴۰ میلیون تومان از کار در شورا انصراف داده است!” پس از آن هم هنگامی که حاجی‌پور مصاحبه‌ای با شبکه باران انجام داد، باز هم رسانه نزدیک به عبدللهی در آن از تک‌تک جملات حاجی‌پور انتقاد کرد و بعد هم وعده مصاحبه اختصاصی و افشای اسنادی از اسپانسر قبلی داماش داد. البته طرفداران داماش چند روز بعد روی سکوها حسابی از خجالت حامد عبدالهی خارج شدند! ناگفته نماند که رویه سایت منتسب به عبدالهی چند روزی است که کمی نسبت به حاجی پور عوض شده است. آنها در مورد حاجی پور مطلب اختصاصی انتقادی نمی‌نویسند اما حواسشان هست که هیچ وقت اخبار کمیسیون ترافیک شورای شهر را هم پوشش ندهند مبادا تبلیغی برای او انجام شود.

دوستی می‌گفت نظر آدمها نسبت به یکدیگر از یک سنی به بعد دیگر عوض نمی‌شود بلکه فقط در پوشش‌های جدید پنهان می‌گردد. با این حساب و مرور این سابقه انتظار رای دادن به یکدیگر و فراهم کردن فرصت جبران روند قبلی برای عاقلان بعید است. پس دو عضو بعدی که بنظر می‌رسد این روزها به هم رای نخواهند داد عبدالهی و حاجی پور هستند.

علیپور- شیرزاد

شگفتی انتخاب علیپور و پایگاه رای او بیشتر از همه برای شیرزاد سنگین بود. شیرزاد که به واسطه حضور در کارگروه حمایت از اقشار آسیب‌پذیر شورای شهر در دوره گذشته، انتظار داشت تک‌رای این بخش از جامعه باشد اما پدیده علیپور تمام این تصورات را برهم ریخت. اظهارنظرهای گاه و بیگاه علیپور و دوری او از ادبیات دیپلماتیک شورا، هر بار نمک تازه‌ای بر زخم شیرزاد می‌پاشید که انتظار داشت تنها نماینده این قشر باشد. نبود پیشگر و تک خانم بودن او در شورا فرصتی است که شیرزاد تاکنون از آن استفاده‌ خاصی نکرده است اما تداوم حضور در راس هرم کمیسیون محیط زیست و کارگروه اقشار آسیب‌پذیر، تنها خواسته‌ای است که شیرزاد دارد و مانعی جز علیپور پیش پای خود نمی‌بیند. از سوی دیگر علیپور هم غیرمستقیم شیرزاد را به عدم پیگیری واقعی مطالبات کارگران، قرارداد تبدیل نیروهای حجمی شهرداری و عدم ایستادگی جدی شیرزاد برای برگزاری جشن روز کارگر متهم می‌کند. احتمالا به این زودیها آب این دو عضو شورا با هم در یک جوی نمی‌رود و بعید است چنین فرصتی را به هم اعطا کنند. هرچند که با مناسبات این روزهای شورای شهر، بعید است یکی از این دو کاندیدای سمتی باشند که نیاز به لابی جدی داشته باشد.

آنها که حتما به هم رای می‌دهند:

عبدالهی- جذب

تنها چند روز بعد از انتخابات شورای شهر بود که اتحاد عبدالهی – جذب – علوی تشکیل شد. مثلثی قدرتمند که گرچه با رای دقیقه نود توانست علوی را بر صندلی ریاست شورا بنشاند، اما حاصل آن حضور جذب در شورای شهرستان و پایان حکمفرمایی بلامنازع  حاجی‌پور بر آن شد و علوی را راهی شورای استان کرد تا عبدالهی ریاست آنجا را برعهده گیرد. آن مثلث سه رییس تولید کرده بود که البته مدتی بعد یک ضلع خود را از دست داد. عبدالهی و جذب با هم ماندند و رویاهای بزرگتر در سر پروراندند. جذب احتمالا کاندیدای نمایندگی مجلس است و عبدالهی هم گزینه جدی شهرداری رشت! با این مقدمه بدون ذکر هر دلیل دیگری می‌توان حدس زد که تا اطلاع ثانوی، این دو در هر مصافی به یکدیگر رای خواهند داد. البته تا جایی که از دایره رفاقت بر پایه منفعت خارج نشوند و در همان زمین بازی ادامه داشته باشد.

رمضانپور-حاجی‌پور

رفقای قدیمی و پیران اطلاح‌طلب استان، با سابقه همکاری قدیمی هم‌اکنون در کنار هم بر روی صندلی شورا نشسته‌اند و هر بار همدیگر را “استاد” خطاب می‌کنند. رمضانپور در دوره اول شورا بر خلاف تمایل حاجی‌پور، فرهام زاد و شکریه که هماهنگ با دیگر اصلاح‌طلبان شورا عمل می‌کرد، اقدام به کاندیداتوری برای ریاست کرد که با سرنوشت مشخصی روبرو شد. شکست رمضانپور، سلسله شکستهای اصلاح طلبان را در هیات رییسه و نمایندگان شورا در شهر و شهرستان رقم زد. حاجی‌پور اما در آن شکستها با رفیق دیرین همراه شد تا خلوص مردانگی خود را یکبار دیگر به رخ بکشد و استاد را مرام‌کش کند! حالا این بار نوبت تلافی رمضانپور است تا چشم بسته به حاجی چشم بگوید و پیشکسوت‌بازی را تکمیل کند.

با این حساب می‌توان گفت رمضانپور و حاجی‌پور حداقل در حال حاضر تحت هر شرایطی به هم رای خواهند داد.

خزر آنلاین