یقینا همه برای همه افراد این جمله آشناست و به آن اعتقاد دارند که هر فرد نسبت به میهن،دیار و شهر خود دِین و وظیفه ای بر گردن دارد و باید در زمان اقتضا و توانایی در حد خود و از صمیم قلب بدهی و دِین خود را به شهر و زادگاهش بپردازد لیکن در این میان نقل برخی ها متفاوت است…

از کودک سیزده ساله ای که با نارنجک زیر تانک دشمن متجاوز حماسه می آفریند تا استاندار جوانی که در سطح شهر سینه خود را سپر کین و بغض منافقین کور دل ساخته و عاشقانه در خون خود می غلتد…

از جانباز شیمیایی که برای آزادگی و استقلال مام میهن سالهاست در کنج بستر محبوس گردیده تا آنکه بهترین روزهای زندگی خود را بدون هیچ چشم داشتی صرف خدمت به هم نوع خود کرده است و اینان همان مردان خدایند که در آخرت نتیجه اعمال خود را نزد ایزد منان به کمال دریافت خواهند کرد لیکن سوال مد نظر این است آیا در این دنیا اجری نسیب زندگی مادی و اجتماعی آنها نمی گردد؟؟؟

چه چیز بالاتر از حب و اعتماد مردم میتواند جوابگوی این افراد باشد که این بالاترین اجر است.

نقل مردی از تبار باران های نقره ایست مردی که نه در حرف و گزافه بلکه در سابقه و عملکرد خود به وضوح نشان داده است که قلب وی برای شهر و یکایک شهروندانش میتپد و در این راستا از دهه ها پیش از هیچ تلاشی فروگذار نبوده است و مصداقی بارز از محبوبیت و از خود گذشتگی میباشد

مردی که سالهاست در هر کارزاری که پای مینهد مهر مشروعیت خود را از ولی نعمت این نظام یعنی خیل محبان خود در پای صندوق رای کسب میکند و این شاخصه اوست که سالها همچون خاری در چشم بددلان بغض آلود مایه آزارشان گردیده…

در روزهای حساس انتخاب شهردار و هیئت رییسه شورای شهر بسر میبریم

روزهایی که معاملات و لابی های پشت پرده عیار هر فرد و نسبت تعلق خاطر وی به آینده شهر خود را نشان میدهد.

دقیقا اینجاست که سره از ناسره مشخص و مرز بین فرمانده از پیاده نظام مبرهن می گردد و چه آزمون سختی است استیلا بر هوای نفس و ترجیح منافع شهر بر منفعت شخصی…

کمتر کسی است که این روزها از تکاپوی حضرات مست قدرت و دست اندازی آنها بر هر ریسمانی جهت احراز کرسی بالاتر خبر نداشته باشد لیکن آرامش “”حاج احمد رمضانپور” آدمی را به فکر فرو میبرد..!

اینکه در هر بزنگاه همگان ناخودآگاه گرد وی جمع شده و خواستار تعیین نقشه راه از این کهنه کار عالم سیاست میشوند.!

اینکه چه متواضعانه و تنها با نگاه به چشم اندازی روشن برای شهر بدون هیچ چشم داشتی با اتکا به تجربه گران خود در قامت فصل الخطاب در عین فروتنی تکلیف را مشخص کرده و فارغ از هر ادعایی در طول مسیر هر جا که نیاز باشد برای “رشت” از خود می گذرد…

با توجه به اشراف کامل به فضای مسموم سیاسی این شهر همواره تحلیل این مرد و آرامش نهفته در وجود رجل سیاسی تراز اول رشت بسیار دشوار است.

چگونه میتوان این حجم از سابقه و عنوان را با خود یدک کشید و همواره با همه حتی مخالفین و مخربین از باب فروتنی سخن گفت!!؟

چطور میشود در این فضای ملتهب در عین آرامش مدیریت بحران کرد و این کشتی به گل نشسته را به آب برگرداند و در آخر هیچ انتظاری جز خدمت صادقانه از سایرین نداشت؟؟

آیا وقت آن نرسیده که جوانان با نگاهی عمیق از تجارب وی بهره برده و در برخی عملکردها و اتخاذ مواضع عجولانه خود تجدید نظر کنند؟؟

فارغ از همه مسائل قابل به ذکر است خیالی آسوده داریم که با وجود

حاج احمدها که بیش از شعار در عمل دل در گرو این شهر دارند و خشت های خام برایشان نقل آینه های سیقلی را دارد خود فروشی و معامله گری برخی ها تاثیری بر انتخاب مدیران شهری ندارد و این پدر معنوی شورای شهر است که در آخر نظر نهایی و فصل الخطاب را بر کرسی انتخاب می نشاند و همچون همیشه کلید راه برون رفت از بحران را میابد.

انتظار میرود با یادآوری خدمات و نیات پاک این گنجینه ها و بکارگیری تجارب ارزنده آنها و تلاش در حفظ جایگاه و تکریم آنها در کنار نیروی جوانی سایرین از اندوخته سالها تجارب این ذخایر انقلاب استفاده بهینه گردد…